Στο κέντρο περίπου του χωριού θα συναντήσουμε την μοναδική εκκλησία της κοινότητας , που είναι αφιερωμένη στους Αγίους Ρηγίνο και Ορέστη.

Η σημερινή εκκλησία κτίστηκε γύρω στο 1970 και βρίσκεται ακριβώς στην ίδια περιοχή, που βρισκόταν παλαιότερα η πιο παλιά εκκλησία.
Το καινούργιο οικοδόμημα είναι ρυθμού βυζαντινού μετά τρούλου.

Εξωτερικά είναι ασπρισμένη και ένα ψηλό καμαρωτό καμπαναριό προβάλλεται από το οικοδόμημα, έχοντας στο εσωτερικό του μια καμπάνα, όπου καλεί τους πιστούς κάθε Κυριακή και γιορτή. Είναι σχετικά μεγάλος ναός, με την άνεση να φιλοξενεί γύρω στους διακόσιους πιστούς.

Ο περίβολος το ναού είναι σχετικά μεγάλος, το δάπεδο του τσιμεντωμένο και περιφραγμένο. Στα δυτικά, το περίφραγμα είναι διακοσμημένο με πέτρα και το υπόλοιπο με σιδερένιο κάγκελο.

Εσωτερικά ο ναός είναι ολόκληρος αγιογραφημένος. Η συμβολή της κοινότητας έπαιξε μεγάλο οικονομικό ρόλο στην αγιογράφηση. Στο ιερό υπάρχει η παράσταση με τη Παναγία την Πλατυτέρα και από αριστερά και δεξιά ο Άγιος Ρηγίνος και Άγιος Ορέστης. Στον κεντρικό τρούλο, είναι η παράσταση με τον Παντοκράτορα και πιο κάτω οι προφήτες, η Γέννηση και Ανάσταση του Κυρίου.

Το εικονοστάσι του ναού είναι ξύλινο, απλό, αλλά οι άγιες εικόνες που το πλαισιώνουν είναι πολύ παλαιές και σύμφωνα με επιγραφή, χρονολογούνται από το 1856. Έχουν μεταφερθεί όλες από τον παλαιό ναό και διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Η αφιερωμένη εικόνα των Αγίων, χρονολογείται από το 1856 και είναι τοποθετημένη στο τέμπλο μαζί με τους άλλους αγίους. Τα δύο ψαλτήρια που υπάρχουν στο ναό, είναι απλά, ξύλινα, πρόσφατης κατασκευής. Ο Δεσποτικός θρόνος, πρόσφατης ξύλινης κατασκευής και με τέχνη το σκάλισμά του, διακρίνεται. Ο γυναικωνίτης, δίνει το παρόν του και είναι επίπεδος και άνετος.

Τόσο η κοινότητα Απλικίου όσο και η γύρω περιοχή, πιστεύουν πως ο Άγιος Ρηγίνος, είναι θαυματουργός για το κρυολόγημα και πολλοί είναι οι πιστοί που τρέχουν με τάματα, για να θεραπευτούν με την δύναμη του αγίου. Τους δύο αυτούς Αγίους, η κοινότητα γιορτάζει με μεγάλη πανήγυρη και λιτάνευση της άγιας εικόνας τους, στις 20 Αυγούστου.

Ο Βίος των Αγίων Ρηγίνου και Ορέστη.

Οι Άγιοι Ρηγίνος και Ορέστης γεννήθηκαν στην πόλη Χαλκηδονία, που βρίσκεται στα παράλια της Μ. Ασίας, στην Προποντίδα.
Οι τρόποι και η συμπεριφορά των νέων αυτών, μαρτυρούσε την ευγενή καταγωγή και σωστή ανατροφή, που πήραν από τους γονείς τους, που πολύ σύντομα διακρίθηκαν.

Ας δούμε όμως την πορεία του γενναίου αθλητή Ρηγίνου, τον οποίο ακολούθησε πιστά και ο φίλος του Ορέστης.
Το Ρωμαϊκό του όνομα ήταν Βονομήλιξ, που σημαίνει Ρηγίνος. Όταν λοιπόν, ο Ρηγίνος κατατάγηκε στο στρατό, για να μην έχει καμιά υλική, προσωπική υποχρέωση, πούλησε τα υπάρχοντά του και έδωσε ελεημοσύνη στους φτωχούς. Ελεύθερος πλέον από τις υλικές φροντίδες, αγωνίζεται να ζήσει τη ζωή της εγκράτειας και της σωφροσύνης, εφαρμόζοντας στην πράξη τις αρετές που βοηθούν τον άνθρωπο να τελειωθεί στην πνευματική ζωή. Εφαρμόζει σωστά την αρετή της νηστείας, τρώγοντας ξερό ψωμί μια φορά την ημέρα, για να δαμάσει τη σάρκα. Ασκείται συνεχώς στην ευσέβεια, έστω και αν είναι στο στρατό, πάνω απ’ όλα είναι η κατά Θεό ζωή και όχι το αμαρτωλό θέλημα της σάρκας. Οι ειδωλολάτρες συναδέλφοι του Ρηγίνου, πρόσεξαν την άσκησή του και τον πρόδωσαν στον ηγεμόνα Πρεζεντίνο τον Στρατηλάτη, ο οποίος πρόσταξε να παρουσιασθεί μπροστά του.
Ο ειδωλολάτρης ηγεμόνας, σαν να μην γνώριζε τίποτε, ρωτά τους παρευρισκόμενους στρατιώτες, ποιος είναι και τι είναι το όνομά του, και εκείνοι είπαν, λέγεται Βονομήλιξ, που σημαίνει Ρηγίνος. Ο ηγεμόνας απευθυνόμενος προς τον Ρηγίνο τον ρώτησε, αν είναι αλήθεια αυτά που λένε οι συνάδελφοί του, γι’ αυτόν. Τότε ο γενναίος του Χριστού αθλητής, με θάρρος και παρρησία, απαντά στον τύραννο. « Ό, τι έχουν να ειπούν εναντίον μου να το ειπούνε». Βέβαια ο Πρεζεντίνος ήτανε κατατοπισμένος για όλα και δεν χρειαζόταν την απάντηση του Ρηγίνου, γι’ αυτό του λέγει αμέσως, «Θυσίασε στους Θεούς, Ρηγίνε, για να γλιτώσεις τη ζωή σου και να αποφύγεις τα βασανιστήρια». Η απάντηση του Ρηγίνου ήταν θαρραλέα: «Δεν θυσιάζω στους ψεύτικους θεούς σας, παρά μόνο στο θεό μου».
Με τη θαρραλέα αυτή απάντηση του Ρηγίνου, ο Πρεζεντίνος προστάζει εννέα στρατιώτες, να ξαπλώσουν κατά γης το μάρτυρα και να τον τιμωρήσουν. Ξαπλωμένος στη γη ο Άγιος με υπομονή και καρτερία, προσηλωμένος στο πάθος του Χριστού, υπέμεινε τους σκληρούς και ανελέητους ραβδισμούς των στρατιωτών, μέχρι που ξεσχίστηκαν οι σάρκες του και η γη κοκκίνισε από το αίμα του αθλητή.
Οι δήμιοι κουράστηκαν, αλλά του Χριστού ο αγωνιστής δόξαζε τον κύριο, που τον αξίωσε να βασανιστεί για το όνομά του.
Τα βασανιστήρια του Ρηγίνου δεν τελείωσαν. Προστάζει και έφεραν μια χάλκινη τάβλα, κάτω από την οποίαν άναψαν φωτιά, μέχρι που έγινε η ίδια φωτιά και πάνω σ’ αυτή την πυρακτωμένη μάζα, ξάπλωσαν τον Ρηγίνο γυμνό, για να καεί. Όμως, ο Κύριος που ξέρει να λυτρώνει τους δούλους του από την κακία του διαβόλου, άκουσε την προσευχή του δικού του αγωνιστή, εξουδετέρωσε τη φωτιά και την μετέτρεψε σε δρόσο, και ο Ρηγίνος έμεινε αβλαβής , χωρίς το παραμικρό σημάδι, όπως οι τρεις παίδες στην κάμινο του πυρός.

Το θαύμα αυτό εξέπληξε τους παρευρισκομένους. Ο Πρεζεντίνος άρχισε να κολακεύει τον Άγιο, λέγοντάς του, «Ρηγίνε, θυσίασε στους θεούς για να τους τιμήσεις και εγώ θα σου δώσω μεγαλύτερες τιμές από πριν. Εάν δε. μου παρακούσεις, θα σε ρίξω στη θάλασσα να γίνεις τροφή των ψαριών».
Ο δε Ρηγίνος απαντά « Τις τιμές, που μου υπόσχεσαι και τα χαρίσματα, άφησέ τα για σένα να τα πάρεις μαζί σου στη φωτιά της κόλασης. Όσο για το βυθό της θάλασσας που με φοβερίζεις, εγώ δεν το λογαριάζω για τίποτε, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησε».

Τότε ο ηγεμόνας οργίστηκε πολύ και διέταξε και έφεραν ένα σάκο μεγάλο, έβαλαν μέσα τον Ρηγίνο και τον σφράγισαν με μολύβι, τον παρέδωσε στους ναύτες και τους παράγγειλε να τον πάνε μακριά μέσα στη θάλασσα και να τον ρίξουν να γίνει τροφή των ψαριών.

Μόλις οι στρατιώτες έριξαν τον Άγιο στη θάλασσα, ο σάκος σχίστηκε και ο Άγιος ελευθερώθηκε, βρέθηκαν κοντά του δυο δελφίνια, τα οποία τον σήκωσαν στη ράχη τους και τον έβγαλαν σώο στην ξηρά. Όταν φάνηκε να έρχεται από μακριά ο Άγιος πάνω στην ράχη των δελφινιών, διαδόθηκε το γεγονός σαν αστραπή στην πόλη και πολύς κόσμος, μαζί και ο Ορέστης, πήγαν στην παραλία και βλέποντες το θαυμαστό αυτό γεγονός, φώναζαν «μέγας ο Θεός των χριστιανών». Ο ασεβής ειδωλολάτρης ηγεμόνας, βλέποντας τον Άγιο να βγαίνει ζωντανός από τη θάλασσα, νόμισε πως ο Ρηγίνος σώθηκε δια μαγείας.

Ο φίλος του Ρηγίνου, ο Ορέστης, κήρυττε παρρησία το Χριστό και πολλοί από τους ειδωλολάτρες πίστεψαν στο Χριστό. Ο Πρεζεντίνος διέταξε και συνέλαβαν τον Ρηγίνο, τον Ορέστη και πολλούς από εκείνους που έγιναν χριστιανοί και τους έβαλαν στη φυλακή μέχρι την επόμενη μέρα, για να σκεφθεί με ποιο θάνατο να τους τιμωρήσει.
Στη φυλακή ο Ρηγίνος δίδασκε τους νέους χριστιανούς τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Σ’ αυτή τη χαρούμενη και πνευματική σύναξη της φυλακής κυριαρχούσε το θάρρος και η θερμή πίστη στον αληθινό Θεό. Κατά την αυγή, που η προσευχή έφθασε στο αποκορύφωμά της, ήλθε άγγελος Κυρίου, άνοιξε τις πόρτες της φυλακής και οι φυλακισμένοι λευτερώθηκαν και αναχώρησε ο καθένας εκεί που ο Θεός τον οδήγησε. Τον δε Άγιο Ρηγίνο με τον Ορέστη και μερικούς άλλους, οδήγησε η χάρη του Θεού στην Κύπρο, όπου η ειδωλολατρία κυβερνούσε ακόμα.

Όταν έφθασε στην Κύπρο η ομάδα αυτή των πιστών δούλων του Χριστού, σκορπίσανε σε διάφορους τόπους και ασκήτευαν μακριά από τον κόσμο. Ο γενναίος Ρηγίνος και ο φίλος του Ορέστης, διάλεξαν το ιεραποστολικό έργο. Εκεί που δίδασκαν υπήρχε κέντρο της ειδωλολατρίας, όπως φαίνεται από παλιά ερείπια. Εκεί τους συνέλαβαν οι κάτοικοι της περιοχής, τους βασάνισαν και τους αποκεφάλισαν.

Κάποιοι ευλαβείς χριστιανοί, που κρυφά παρακολουθούσαν το γεγονός, πήγαν και πήραν κρυφά τους μάρτυρες και τους έθαψαν.

Οι Άγιοι Ρηγίνος και Ορέστης απολαμβάνουν μεγάλης τιμής, στο Απλίκι. Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των Αγίων μεγαλομαρτύρων Ρηγίνου και Ορέστη στις 20 Αυγούστου.

Εξωκλήσι Αγίου Γεωργίου στο Απλίκι

Ήταν η παλαιά εκκλησία του χωριού, στην παλαιά συνοικία Απλικίου, όπου σήμερα υπάρχουν μόνο τα υπολείμματα των τότε παλαιών σπιτιών του χωριού. Το ξωκλήσι όμως υπάρχει και διατηρείται. Το 1940 το χωριό μετεφέρθη από την αγγλική κυβέρνηση στην παρούσα τοποθεσία του. Η παλιά συνοικία εγκαταλείφθηκε, τα σπίτια άδειασαν και η εκκλησία παρέμεινε σιωπηρή. Από το σημερινό χωριό, το ξωκλησάκι βρίσκεται σε απόσταση δυο χιλιομέτρων στα δυτικά. Χωρίς να υπάρχουν ακριβής πληροφορίες, λέγεται πως το ξωκλήσι κτίστηκε γύρω στο 1856 και αυτό μαρτυριέται από επιγραφή που ανεβρέθηκε επάνω στις άγιες εικόνες. Εξωτερικά είναι πετρόκτιστο. Το κτίσιμο του ναού, είναι τύπου ορθογώνιου καμαροσκέπαστου.

Το 1955 το ξωκλήσι χρησιμοποιείτο και ως καταφύγιο, από τους αγωνιστές του απελευθερωτικού αγώνα 55-59 και ιδιαίτερα στη στέγη εκρύβοντο αρκετοί νέοι αγωνιστές, για να αποφύγουν τους άγγλους. Το ξωκλήσι βέβαια, ένεκα αυτού, υπέστη ζημιές. Τα χρόνια πέρασαν αλλά οι κοινότητα δεν άφησε το ξωκλήσι να καταρρεύσει. Φρόντιζαν να το διατηρούν, αφού ήταν και η εκκλησία του κοιμητηρίου. Τότε στον περίβολο της εκκλησίας βρισκόταν το κοιμητήριο του χωριού.

Είναι μικρή εκκλησούλα, με την άνεση να φιλοξενήσει μέχρι και εκατό πιστούς. Εδώ περίπου και 10 χρόνια (1995) η κοινότητα Απλικίου, φρόντισε για την συντήρηση της στέγης και την κατασκευή καινούργιου εικονοστασίου. Τα καθίσματα που υπάρχουν είναι λιγοστά. Δεν υπάρχουν τοιχογραφίες, αλλά οι άγιες εικόνες που υπάρχουν στο εικονοστάσι, φαίνεται να είναι πολύ παλιές, από το 1856. Μερικές από αυτές έχουν μεταφερθεί στην κεντρική εκκλησία του χωριού, των Αγίων Ρηγίνου και Ορέστη.

Το ξωκλήσι λειτουργείται μια φορά τον χρόνο. Την Δευτέρα του Πάσχα. Επειδή η μέρα της γιορτής του Άγίου Γεωργίου συμπίπτει να είναι τις ημέρες του Πάσχα, η κοινότητα Απλικίου γιορτάζει τον Άγιο Γεώργιο την Δευτέρα του Πάσχα με μεγάλες πανηγυρικές τιμές, όπου μαζεύεται αρκετός κόσμος την ημέρα αυτή της γιορτής του αγίου, αλλά και μαζί γιορτάζει και την Ανάσταση του Κυρίου, την Δευτέρα του Πάσχα.